De laatste filmrecensies:
The Showdown/Geochilmaru
Crying Fist
Natural City
Antarctic Journal
A Bittersweet Life
The President's Last Bang
Taegukgi

Er zijn nu 102 recensies on-line.

Op koryo.nl (ook te bereiken via koreaansefilm.nl) vindt u besprekingen van Koreaanse films, achtergronden en gerelateerde informatie. Ook zal er aandacht worden besteed aan Koreaanse literatuur, geschiedenis en cultuur. Verder een agenda met activiteiten en links.

Heeft u een vertaling  of een tolk nodig? KoreaNed is een gespecialiseerdvertaal- en adviesbureau met professionele expertise en veel ervaring.

Colofon:
Remco Breuker
Imke van Gardingen
Roald Maliangkay
Sang-Ah Yoo

Contact:

Stuur een email naar koryo.nl
 

25 februari 2006

[bespreking]

De low-budget film Rayban is een van mijn favoriete Koreaanse films, simpelweg omdat het zo'n in-en-in sympathieke film is. De acteurs,  de regie en natuurlijk het onderwerp, de onovertroffen Seoulse taxichauffeur. Nu is er weer zo'n film uitgekomen, even sympathiek en even, zo niet meer, low budget. The Showdown (Geochilmaru) 거칠마루  van Kim Chin-sŏng gaat over vechtsporters in Zuid-Korea. Hun wereldje is een apart wereldje, met eigen wetten en regels. Zoals in het begin van de fim wordt opgemerkt, heeft het internet heeft veranderd. Niet langer zwerven leerlingen op zoek naar meesters van heinde naar verre, tegenwoordig loggen ze in op een site (www.mulimjizon.com), chatten en emailen en vinden op die manier meesters, leerlingen en sparringspartners. The Showdown gaat over de legendarische meester Geochilmaru... (meer)

[nieuws]

Op koreanfilm.org staat vermeld dat nadat er een half jaar geleden al vier films uit de koloniale periode (1910-1945) waren herontdekt, er in China weer drie films uit deze periode zijn ontdekt. En dat is heuglijk nieuws voor filmwetenschappers, want alle Koreaanse films van voor 1945 zijn zonder uitzondering verloren gegaan, al dan niet tijdens de Koreaanse oorlog of door simpele onachtzaamheid. Dat leverde de ietwat vreemde situatie op dat experts op het gebied van de vroege Koreaanse film nooit de kans gehad hadden om een vroege Koreaanse film te zien. Nu lijkt daar verandering in te zijn gekomen en het mag wellicht verwacht worden dat er bij verder onderzoek in China en Japan (waar naar verluidt een kopie van de beroemdste Koreaanse film ooit, Arirang, in het bezit van een rijke Japanner, nu overleden, zou zijn geweest) meer films aan het licht komen. Maar er is voorlopig geen reden tot ontevredenheid met deze nieuwe ontdekkingen. De eerste ontdekking is Mimong (Sweet Dream: Lullaby of Death) 미몽 (죽음의 자장가) van Yang Chu-nam uit 1936, waarmee het de oudste, nog bestaande Koreaanse film is. Het is een verhaal over een vrouw die haar gezin verlaat om met een andere man te gaan samenwonen en schijnt in dit opzicht een heel vrijgevochten film te zijn. Yang (1912) leeft overigens nog. De tweede film is uit 1941, Spring of the Korean Peninsula 반도의 봄  van Yi Pyŏng-il. De 'film in een film' gaat over een regisseur en een actrice die verliefd op elkaar worden, maar in de problemen komen als de regisseur in de gevangenis terecht komt. De derde film is Straits of Joseon 조선해협 uit 1943 is van regisseur Pak Ki-ch'ae en gaat over een echtpaar dat door de oorlog gescheiden wordt. Van deze drie regisseurs heeft Yang het vak in koloniaal Korea geleerd, terwijl Yi en Pak naar Japan zijn gegaan om zich daar in het filmmaken te bekwamen. Alle drie de films zijn gemaakt in een tijd waarin het Japanse bewind over de Koreaanse kolonie zeer repressief en strikt was. De censuur was zeer streng, waardoor ik zeer benieuwd ben hoe deze filmmakers daarmee zijn omgegaan. In Korea draaien deze films op het moment bij de Korea Film Council, maar een ieder buiten Korea zal nog geduld moeten hebben totdat er misschien een DVD serie uitkomt met alle zeven koloniale films. Degenen die een voorproefje van dit soort films willen kunnen eens naar de DVD van de overigens incomplete versie van Hurray for Freedom! 자유 만세 uit 1946 kijken. Er staat een bespreking van deze film op koreanfilm.org.

[nieuws]

Ander heuglijk nieuws (het houdt maar niet op): The King and The Clown, dat maar records blijft breken in Korea, komt binnenkort in een zogenaamde international extended version op de markt. Uitgerekt om niet-Koreaanse kijkers wat meer historische achtergrond mee te geven.

15 februari 2006

[nieuws]

Er staan weer een paar films op stapel waar ik zelf erg enthousiast over ben geworden:

Yu Ha, de regisseur van Marriage Is A Crazy Thing en Spirits of Jeet Kune Do is bezig aan een nieuwe film, in het Engels The Mean Street 비열한 거리 geheten. Het is een verhaal over een aan lager wal geraakte ganger (Jo In-seong uit Classic), Nam Kung-min, Lee Bo-yeong (My Brother), Jin Gu (Bittersweet Life, Romantic Assassin) en Cheon Ho-seong (Blood Rain, Big Swindle). Ik weet niet of de titel een verwijzing is naar Martin Scorcese's The Mean Streets, maar in het Koreaans zijn beide titels in ieder geval hetzelfde. Het is hoe dan ook om naar uit te kijken als deze dichter-regisseur aan het roer staat.

[nieuws]

Er zijn meer topregisseurs bezig met nieuwe films en 2006 belooft in tegenstelling tot 2005 een mooi filmjaar te worden. E J-yong (Untold Scandal, Asako In Ruby Shoes) is bezig om een stripboek dat veel stof heeft doen opwaaien op het witte doek te krijgen.  Kim Ok-bin (Voice), Lee Kyeon en Park Jin-woo spelen de hoofdrollen in deze film over een school waar iedereen aan sadomasochisme (?) doet en die onder de curieuze titel Dasepo Naughty Girls 다세포 소녀 gelanceerd zal worden. De strip ziet er eerlijk gezegd niet heel veelbelovend uit, maar het is natuurlijk maar afwachten wat E J-yong er van weet te maken.

[nieuws]

Hwang Chŏngmin (Road Movie, Bittersweet Life, A Good Lawyer's Wife) speelt de hoofdrol in een nieuwe, naar verluidt grimmige en realistische thriller over de drugshandel in Pusan, Bloody Tie 사생결단.  Wat is dat toch met die vreemde Engelse titels de laatste tijd? Nog meer goed nieuws: Ryu Seung-beom (Crying Fist) is zijn tegenspeler. Regisseur Choi Ho heeft nog geen echte successen op zijn naam staan, maar men zegt dat hij heel wat in zijn mars heeft. Hij heeft in ieder geval twee van Korea's beste en populairste acteurs weten te strikken. De film is af, dus het nog even geduld oefenen tot hij uitkomt en dan op DVD verschijnt...

[nieuws]

Er staan heel wat mooie projecten op stapel, dus misschien is het tijd om voor twee aanstonds uit te komen Koreaanse films te waarschuwen. De eerste: D-Wars van ex-komiek Shim Hyung-rae (de man die ons Yonggary bracht) over een Koreaans mythisch monster (Imoogi genaamd) die op het punt staat L.A. te verslinden. Na het monumentale mislukken van zijn vorige monsterfilm is Shim de moed echter niet in de schoenen gezonken. Zijn ziel en zaligheid (en niet te vergeten al zijn geld en dat van zijn vrienden, zo'n slordige 150 miljoen euro) zit in deze kruising van Godzilla, Independence Day en The Poseidon Adventure met al die Amerikaanse B-acteurs waar je nooit van had gehoord en wat eigenlijk ook wel goed was zo. Moedig is het wel, maar ik heb hem Yonggary nog niet vergeven. De andere waarschuwing geldt het nieuwe project van superproducer en -regisseur Kang Woo-seok (Public Enemy 1&2, Silmido, Two Cops). De man die ons de Koreaanse blockbuster heeft gebracht keert terug met een film over Noord en Zuid-Korea. Gezien het gebrek aan nuancering dat zijn films kenmerkt zal ook deze poging zich niet onderscheiden door een gebalanceerde kijk op de noord/zuidproblematiek, Geen JSA  dus, maar dat wordt zonder twijfel goedgemaakt door gelikte aktie en tergende spanning. An Sŏng-gi (Musa) speelt in ieder geval een hoofdrol, dus misschien moet ik deze waarschuwing toch maar intrekken. O ja, de film heet Hanbando (Schiereiland) 한반도.  

14 februari 2006

[nieuws]

The King And The Clown is over de tien miljoen bezoekers heen in Zuid-Korea, wat betekent dat een op de vier Koreanen dit historisch drama heeft gezien. De enige andere films die dit ook gelukt is in Korea (inclusief Hollywoodproducten) waren Taegukgi en Silmido.

12 februari 2006

[bespreking]

Geadverteerd als de Koreaanse Blade Runner maakte Natural City nogal wat verwachtingen los. Het hoge budget en de acteurs leken deze verwachtingen in te zullen gaan lossen. Dure blockbusters beloven echter meestal niet veel goeds in Korea en gezien het feit dat bij deze film de regisseur van het bizarre onderzeebootspektakel Phantom the Submarine aan het roer stond, waren mijn verwachtingen wat minder hooggespannen. Terecht, blijkt het nu, want Natural City is een zeldzaam slechte film. Nu is het zo dat ik normaliter een warm plekje in mijn hart reserveer voor de slechte film of de B-film, maar Natural City is daar toch echt niet welkom... (meer)

12 februari 2006

[bespreking]

Ryu Seung-wan staat nog steeds bekend als de grote belofte van de Koreaanse cinema, al brengt hij iedereen steevast aan het twijfelen door zijn gevarieerde keuze qua genre. Na de gangsterfilm No Blood, No Tears en de muhyŏp of ‘Eastern’ Arahan, is Ryu’s vierde film een sportfilm geworden. Crying Fist, met in de hoofdrollen zijn jongere broer Ryu Seung-beom en Choi Minshik, is een film over boksers, de één een jonge delinquent die in de gevangenis is beland, de ander een aan lager wal geraakt medaillewinnaar van de Asian games. Boksfilms met twee hoofdpersonen zijn een zeldzaamheid, zeker als de twee om verschillende redenen evenveel sympathie van de kijker verdienen. Met een goed oog voor de onderbuik van de Koreaanse samenleving tekent Ryu twee portretten van mensen die financieel, emotioneel en sociaal aan het einde zijn. Narratief en cinematografisch.. (meer).

12 februari 2006

[nieuws]

In een land waar goede regisseurs voor het oprapen liggen en zelfs uitstekende regisseurs minder dan zeldzaam zijn is Bong Joon-ho (Pong jun-ho) toch nog van een zeldzame klasse. Dus het is goed nieuws dat hij bezig is met een nieuw project. Het moet wel gezegd worden dat het scenario zo uit een B-film komt. De film, Koemul of in het Engels The Host geheten gaat namelijk over een monster dat uit de Han rivier die door Seoul loopt, komt gekropen... Maar na Barking Dogs Don't Bite en Memories of Murder geloof ik alles van deze regisseur, zeker als de cast uit de volgende mensen bestaat: Song Kang-ho (JSA, The Foul King, The President's Barber, Antarctic Journal), Byeon Hee-bong (Crying Fist, Memories of Murder), Bae Doo-na (Ring Virus, Take Care Of My Cat, Tube) en (Jealousy Is My Middle Name, My Mother The Mermaid, Memories of Murder). Juli 2006 zou het zo ver moeten zijn...

4 februari 2006

[bespreking]

Big budget films in Korea hebben de neiging om verschrikkelijk te mislukken. Typhoon en Blue Swallow, twee extreem dure films, draaien op dit moment in de Koreaanse bioscopen zonder dat er veel hoop is dat de gemaakte investeringen terugverdiend zullen worden, laat staan dat er winst zal worden gemaakt. Dit terwijl een relatief goedkoop gemaakte films als The King And The Clown met sterren van het B-garnituur op het punt staat om het bezoekersrecord van Taegugki (overigens wel een commercieel geslaagde blockbuster) te breken. Menig investeerder heeft zijn of haar spaargeld al zien verdwijnen in de mooie dromen van een gegarandeerde publiekshit. Het probleem in alle gevallen is het scenario. Ironischerwijs zijn de producenten van blockbusters in Korea ervan overtuigd dat een doortimmerd scenario de populariteit van de film alleen maar zal schaden, terwijl Korea's meest succesvolle films drijven op originele en goede scenario's.

Antarctic Journal is een film waarover geruchten al jarenlang circuleerden in de Koreaanse filmwereld. De film is in samenwerking met een Nieuw-Zeelands productiebedrijf gemaakt en daar ook opgenomen. Sterren van het eerste garnituur bezetten de twee belangrijkste rollen: Song Kang-ho (JSA, Sympathy for Mister Vengeance, The Foul King)  als de leider van de expeditie die naar een bijna onmogelijk te bereiken punt op de zuidpool uitzet en Yu Ji-tae (Old Boy) als de enthousiaste benjamin van de groep. Tot zover niets aan de hand... (meer)

31 januari 2006

[nieuws]

 Regisseur Lee Chang-Dong (Oasis, Green Fish) maakt deel uit van de Tiger Awards jury op het IFFR. Ik heb zondagavond een interview voor hem getolkt, waarin hij zijn kijk op het succes van de Koreaanse film gaf. Voor Lee, die ook twee jaar minister van Cultuur is geweest, is diversiteit het krachtigste wapen van de Koreaanse film. Er is met andere woorden niet echt een “Koreaanse film”, er zijn er meerdere. Sommige goed, sommige slecht, maar over het algemeen vitaal, bruisend van initiatief en vernieuwend. De recente reductie van het zg. screen quota system (waaronder bioscopen 146 dagen per jaar verplicht Koreaanse films moeten laten zien) onder druk van de VS viel slecht bij hem. Dit systeem waarborgde de levensvatbaarheid van kleine en onbekende films gedraaid op minieme budgetten. Van de vooral vanuit de VS gehoorde klacht dat dit systeem garant staat voor luie regisseurs wilde hij niets horen. De bloei en de kracht van de Koreaanse filmindustrie van de afgelopen tien jaar zijn voor het belangrijkste deel terug te voeren op de steun van het Koreaanse publiek en het screen quota system, een van de weinige wapens tegen de Hollywood film. In Zuid-Korea worden de blockbusters-producties nog altijd gedraaid op een budget van een zeer bescheiden Hollywood film. 

[bespreking]

B-films hebben toch zo hun charme. Ik heb net Killing Game gezien, een film uit 1996 over een gangster-tegen-wil-en-dank die wordt gedwongen door een slechte gangsterbaas (itt de goede gangsterbaas die ook een rol speelt en elleding aan zijn eind komt) om in een kooi te vechten om zijn eer en zijn vriendin te redden. De acteurs zijn werkelijk vreselijk slecht (de verveelde rijke vrouw spant de kroon), de dialogen surrealistisch, maar de vechtscènes zijn behoorlijk goed. En dit soort films, voorspelbaar als ze zijn, bieden toch een raar soort plezier. Het zijn niet de plotwendingen die doen boeien, maar de manier waarop de regisseur de platitudes uit het genre in zijn verhaal verwerkt. Zonder deze platitudes geen gangsterfilm, maar een te platte uitwerking betekent dat de film stof zal vergaren op de schappen van de (overigens rap uit Seoul verdwijnende) videotheek. Het is waarschijnlijk de aanwezigheid van zoveel impliciet begrepen conventies (door een Koreaans publiek althans) en de voorspelbaarheid van dit soort films dat ze toch meer over de Koreaanse samenleving lijken te zeggen (meer, althans, dat voor grotere groepen opgaat) dan veel kwaliteitsfilms.De Rijke Verveelde Vrouw, bij voorbeeld, is niet alleen exemplarisch voor  ongetalenteerde actrices  die slechts op hun uiterlijk en hun figuur gedurende een paar jaar in de marges van de filmindustrie een precair bestaan weten te leiden... (meer)

[nieuws]

De Koreaanse films op het IFFR dit jaar konden mij weinig bekoren. Hong Sang-su zag weer eens genoodzaakt een navelstaarproduct, zijn zesde al weer, af te leveren en de echt interessant films schitterden door afwezigheid. Ik blijf het toch vreemd vinden dat de filmhuisfilm op een warme ontvangst mag rekenen in Nederland, terwijl andere Koreaanse films die niet aan de maatstaven van dit zonder meer Europese idee voldoen, er vaak bekaaid afkomen. Old Boy en Memories of Murder zijn twee van de gelukkige uitzonderingen. Het is een intrigerend fenomeen, de Koreaanse filmhuisfilm (Kim Ki-duk, Hong Sang-su e.d.). Niet zozeer omdat de films zo interessant zijn, maar omdat dit een typische uiting van auto-oriëntalisme is: films gemaakt door Koreaanse regisseurs maar met een oog (of zelfs twee ogen) op de westerse filmhuismarkt. De filmhuisfilm is geen typisch Koreaanse categorie; in een industrie die zich vaak kenmerkt door genre-bending (en zeker in de meer geslaagde producten) is het dan ook ironisch om te moeten constateren dat het meest conservatieve en onveranderlijke genre in Korea het filmhuisgenre is. 

[nieuws]

Goed nieuws voor liefhebbers van Koreaanse literatuur. In het najaar komt bij uitgeverij De Geus een vertaling uit van Pak Wan-so’s  indrukwekkende roman Ŏmma-ŭi malttuk, over de relatie van een moeder en een dochter tegen de achtergrond van de Japanse kolonisatie, de bloedbaden van de Koreaanse oorlog en de rappe economische groei in de jaren zeventig en tachtig. Over een definitieve Nederlandstalige titel moet nog beslist worden (de oorspronkelijke titel betekent zoiets als ‘Moeders staak’), maar de roman wordt uitgegeven en de vertaling (van de hand van Imke van Gardingen) is reeds af.

31 december 2005

[nieuws]

Eind januari (27 januari tot en met 5 februari om precies te zijn) vindt er in Noorwegen een Koreaanse filmfestival plaats met onder andere Old Boy, Sympathy for Lady Vengeance, Spider Forest en Untold Scandal. Het festival wordt georganiseerd door het Noorse Film Instituut en MK International. Een voorbeeld om na te volgen?

[nieuws]

The Bow van Kim Ki-duk is in Nederlandse filmhuizen in première gegaan. Recensies in het NRC en de Volkskrant waren vernietigend en niet onterecht. The Bow is een compleet voorspelbare Kim Ki-duk film met veel veelbetekende blikken en symboliek om planken van te zagen.  

[nieuws]

Volgens de website van het Slamdance festival  om Utah vindt daar eind januari de première plaats van een Amerikaanse documentaire over een Japanse vrouw die toen ze nog op de middelbare school zat naar Noord-Korea werd ontvoerd. Jane Campion (van The Piano) was de uitvoerende producente van deze documentaire die veel verwachting wekt. De documentaire heet overigens heel toepasselijk Abduction.

[nieuws]

Enige net uitgekomen of aanstonds uit te komen films in Korea die doen watertanden:

Daisy 데이지 van Hong Kong regisseur Andrew Lau Wai Keung (Infernal Affairs). Deze film is geheel opgenomen in Amsterdam (!) en heeft sterren weten te strikken als Jeon Ji-hyun (My Sassy Girl), de onovertroffen Jung Woo-sung (Musa, Beat), Simon Yam (Moving Targets), Lee Sung-jae (Attack The Gas Station, Public Enemy, Ice Rain) en Cheon Ho-jin (Double Agent, The Big Swindle). Het belooft een donkere thriller te worden over onmogelijke liefdes, moordenaars, politierechercheurs en Amsterdam op de achtergrond. De première is op 29 januari.

Blue Swallow 청연 door de regisseur van Sorum, Yoong Jong-chan. Een verhaal over Korea's eerste burgerpilote Pak Kyŏng-wŏn gespeeld door Chang Chin-yŏng (The Foul King, Singles).  De film speelt zich af tijdens de periode dat Korea een kolonie van Japan was (net zoals YMCA bijvoorbeeld), wat veel belooft met betrekking tot de art production.

 

Art Of Fighting 싸움의 기술. Een debuutfilm van Shin Han-sol met cultacteur Paek Yun-shik (Save The Green Planet, The Big Swindle) in de hoofdrol als een vechtkunstmeester die a la mr. Miyagi (helaas net overleden) een jonge leerling die telkens in elkaar geslagen wordt, probeert te onderwijzen. De film zou op 5 januari uit moeten komen. Er komen op het moment overigens meer films als dit uit, denk aan het low-budget product The Showdown 거칠마루 over zeven verschillende krijgskunstexperts die een gevecht met de mysterieuze Koch'ilmaru.

 

recensies

Archief
december 2005

Op Tv

01-02 Chunhyang (film, Arte)
03-02 H (film, MTV, 23u)
04-02 H (film, MTV, 00u)
10-02 Phone (film, MTV, 23u)
11-02 Phone (film, MTV, 00u)

Mijnheer Han uitgekomen

Links
►KoreaNed.nl  voor tolken en vertalen

►Opleiding Koreanistiek, UL

►Roald Maliangkay's Korean page

►Vereniging Nederland-Korea

►Boudewijn Walraven's homepage

►korea.nl: nieuws over korea

Agenda

Boekbesprekingen
Mijnheer Han
Liefde rond, liefde vierkant
De dichter  
Korea's place under the sun
North Korea: Another Country

Transcriptie:
Klik hier voor een korte uitleg van de verschillende transcriptiemogelijkheden.

Disclaimer

Laatste update van de site:

2006-02-25 13:46:43 +0100