Home
Filmbesprekingen
Boekbesprekingen
Agenda
Links

Geschmier in de sneeuw
Antarctic Journal van Yim Pil-sung

Big budget films in Korea hebben de neiging om verschrikkelijk te mislukken. Typhoon en Blue Swallow, twee extreem dure films, draaien op dit moment in de Koreaanse bioscopen zonder dat er veel hoop is dat de gemaakte investeringen terugverdiend zullen worden, laat staan dat er winst zal worden gemaakt. Dit terwijl een relatief goedkoop gemaakte films als The King And The Clown met sterren van het B-garnituur op het punt staat om het bezoekersrecord van Taegugki (overigens wel een commercieel geslaagde blockbuster) te breken. Menig investeerder heeft zijn of haar spaargeld al zien verdwijnen in de mooie dromen van een gegarandeerde publiekshit. Het probleem in alle gevallen is het scenario. Ironischerwijs zijn de producenten van blockbusters in Korea ervan overtuigd dat een doortimmerd scenario de populariteit van de film alleen maar zal schaden, terwijl Korea's meest succesvolle films drijven op originele en goede scenario's.

Antarctic Journal is een film waarover geruchten al jarenlang circuleerden in de Koreaanse filmwereld. De film is in samenwerking met een Nieuw-Zeelands productiebedrijf gemaakt en daar ook opgenomen. Sterren van het eerste garnituur bezetten de twee belangrijkste rollen: Song Kang-ho (JSA, Sympathy for Mister Vengeance, The Foul King)  als de leider van de expeditie die naar een bijna onmogelijk te bereiken punt op de zuidpool uitzet en Yu Ji-tae (Old Boy) als de enthousiaste benjamin van de groep. Tot zover niets aan de hand.

De beelden van eindeloze sneeuwvlaktes doen je geloven dat de film echt op de zuidpool is opgenomen, de besneeuwde en bevroren kleding en gezichten van de expeditieleden laten je denken dat het maar goed is dat je lekker warm voor de tv of in de bioscoop zit. De visuele kant van Antarctic Journal is prima en inspireert bijna tot het boeken van een wintersportvakantie. Tot zover nog steeds niets aan de hand.

Wat is er dan wel aan de hand? Om kort te zijn, het verhaal. Van begin tot eind is het scenario een onwaarschijnlijke mengeling van cliché's (zoals het trauma dat de bezitter ervan doet wakker schrikken, badend in het zweet), ongerijmdheden, compleet belachelijke plotwendingen en flauwe parallelen met een Britse expeditie, waarvan benjamin Yu Ji-tae langzaam in de gaten krijgt dat die expeditie dezelfde onverklaarbare dingen heeft meegemaakt als deze expeditie. Wat volgt is een ongebalanceerde mengeling van horror, traumaverwerking en een slecht verteerde interpretatie van Heart of Darkness. De kijker wordt tergend langzaam getrakteerd op het ontvouwen van een psychologisch drama (of horrordrama, ik ben er nog niet uit) van niet zo heel epische proporties. Het vervelende is dat na de eerste vijftien minuten het einde zich al laat raden en dat de weg daarnaartoe minstens even martelend is als de ontberingen van de acteurs op het scherm.

Pluspunten? Tja, de die hard fans van Song of van Yu zullen deze film niet willen missen. Maar zelfs deze twee begaafde acteurs staan in de kou als het gaat om wat te maken van de grootste flop van 2005. Dan liever nepsneeuw en een goed scenario.