Home
Filmbesprekingen
Boekbesprekingen
Agenda
Links

Een Bitterzoete Nasmaak
A Bittersweet Life van Kim Jee-woon

Kim Jee-woon (regisseur van het meesterwerk The Foul King en verder van The Quiet Family, A Tale Of Two Sisters en Three: Memories) is terug met een nieuwe film. Na twee excursies in het horrorgenre en een uitstapje naar de sukkel-probeert-held-te-worden film heeft de altijd verrassende Kim nu zijn oog laten vallen op het gangstergenre. Dit genre heeft een rijke geschiedenis in Korea, waar de meeste gangsterfilms, hoe slecht ook, het goed doen. A Bittersweet Life is een poging om een prototype gangster (knap, goed vechtend, intens loyaal en nooit bang) in de spiegel van zijn ziel te laten kijken, met als gevolg een langzame verkruimeling van zijn loopbaan.

Gangster Sŏn-u (Yi Pyŏng-hŏn/Lee Byungheon) is de perfecte cinematische gangster. Hij is knap, zwijgzaam, vecht als de beste, is goed voor zijn ondergeschikten en genadeloos voor zijn tegenstanders. Bovendien is hij zijn baas' meest capabele en betrouwbare werknemer. Dingen nemen een radicale keer als Sŏn-u  een weekendje op de minnares van zijn baas moet passen en haar moet ombrengen in het geval dat zij vreemd zou gaan. Kim had vanaf dit punt een melodramatisch verhaal kunnen verfilmen over een gangster die toch gevoelens blijkt te hebben en het spreekt in zijn voordeel dat hij dat niet doet. We zien dat Sŏn-u anders handelt dan goed voor hem is, maar de film vermijdt de platgetreden cliché's van het genre. Terwijl Sŏn-u probeert te overleven in een wereld waar plots iedereen zich tegen hem heeft gekeerd, trakteert de film ons op een heel scala aan onvergetelijke bijrollen (met name Hwang Chŏng-min, Yi Ki-yŏng en Vadim zijn om van te smullen) en geweldscènes die alleen hun meerdere hoeven te erkennen in Old Boy.

Daar houdt het zoete op en begint het bittere. Ondanks de vele verwijzingen naar andere films in hetzelfde genre, een flirt met het boeddhisme en de zonder meer aansprekend gemonteerde actiescènes, mist A Bittersweet Life net datgene wat Kim's andere films boven het eigen genre deed uitstijgen. The Foul King is bijzonder omdat het met de verwachtingen van het genre speelde, maar Song Kang-ho de kijker altijd net een stap voor is. The Quiet Family had een hele reeks van zeer getalenteerde acteurs om het absurde en donkere script te dragen en op zwakke plekken te compenseren. A Bittersweet Life, echter, loopt vast op het onbewogen uiterlijk van ijspegel Yi Pyŏng-hŏn die hier voor de verandering eens geen harten doet smelten. Waar hij sprankelde in Everybody Has A Secret en waar hij zeer adequaat een getraumatiseerde soldaat speelde in JSA, komt hij hier niet verder dan het etaleren van een consistente uitdrukkingsloosheid die voor zelfbeheersing en stoerheid moet doorgaan. Dat lukt niet en trekt de film mee omlaag. Wat een interessant en scherp commentaar op de gangsterfilm had kunnen worden (zoals No. 3), verzandt zo in een niet bijster pakkend relaas van een gangster die verkeerde keuzes heeft gemaakt. Overtuigen doet de film nooit, ondanks de prachtige bijrollen en het grote talent van Kim dat blijkt uit de donkere humor die in sommige scènes overwacht de kop opsteekt. Het blijft een losse verzameling van prachtige beelden die niet aan elkaar gebreid worden.