Home
Filmbesprekingen
Boekbesprekingen
Agenda
Links

Crazy little thing called ...
   Marriage is a Crazy Thing van Yu Ha

Trouwen of niet trouwen, en zo ja met wie? Dat is een vraag die vele twintigers en dertigers overal ter wereld bezig houdt en zeker in het huwelijksgeobseerde Zuid-Korea. Het huwelijk is al vele malen cinematisch vereeuwigd, de ene keer geslaagder dan de andere. Weinig films zijn er in geslaagd om van het vraagstuk (ja of nee? met wie dan? met de rijke of met de knapppe?) geen melodrama te maken; het wel of niet gaan trouwen is zelden een uitgangspunt voor een goede film. Zangeressen die voornamelijk bekend zijn om hun mooie lichaam en modieuze kleding zijn over het algemeen ook geen uitgangspunten voor goede films. Madonna of het wat recentere debacle Britney Spears hebben dat wel bewezen. Een combinatie van deze twee gegevens, een al dan niet aanstaand huwelijk én een populaire zangeres die gaat acteren is eigenlijk altijd een recipe for disaster.  Marriage is a Crazy Thing combineert beide, maar is geen ramp; sterker nog, het is een aangename verrassing en wel een heel aangename verrassing.

Op het eerste gezicht doet Marriage is a Crazy Thing alles fout. Het gaat over huwelijken; één hoofdpersoon, de jonge wetenschapper Chun-yŏng wil absoluut nooit; de andere hoofdpersoon Yŏn-hŭi wil alleen maar met een rijke man; de regisseur is eigenlijk een dichter. En bovendien wordt Yŏn-hŭi wordt vertolkt door Koreaans sekssymbool en diva zonder weerga Ŏm Chŏng-hwa die bekend staat om haar strakke outfits en flitsende clips, maar niet om haar theateropleiding. Hier zijn alle ingrediënten die tot een rampencocktail kunnen leiden. Maar waar Madonna elke keer haar neus stoot aan haar gebrek aan acteertalent en waar Britney's blote navel al snel gaat vervelen, blijkt Ŏm Chŏng-hwa misschien wel beter thuis in de film dan op het podium. Ze komt niet alleen weg met haar acteerwerk, ze heeft overduidelijk heel, veel talent. Hetzelfde geldt voor de dichter Yu Ha die de film concipiëerde en verwezenlijkte. Film is voor beide een zeer gelukkige bijbaan.

Marriage is a Crazy Thing biedt ons een in episodes opgedeelde kijk op de los-vast relatie van Chun-yŏng en Yŏn-hŭi. Yŏn-hŭi is een doortastende en sexy jonge vrouw die zowel opwindende relaties wil als een echtgenoot  die elke maand veel geld binnenbrengt. Ze doet een beetje denken aan een niet-labiele, begin 21ste eeuwse versie van Holly Golightly. Chun-yŏng, gespeeld door Kam U-sŏng, is een jonge docent Engelse literatuur aan de universiteit die het liefste oud zou worden als vrijgezel met losse relaties. Ze ontmoeten elkaar tijdens een blind date, slapen met elkaar en komen erachter dat ze het op alle vlakken behalve het onderwerp huwelijk bijzonder goed met elkaar kunnen vinden. Een relatie waarin geen van beide zich aan de ander bindt, volgt.

De film schuwt elke romantische conventie. De hoofdpersonen zijn eerlijk jegens zichzelf en jegens elkaar; ze reflecteren over wat er gebeurt en waarom wat gebeurt. Er zijn geen tranen, geen hysterische scènes, geen gesmijt met borden en geen verbeten blikken. Ŏm Chŏng-hwa en Kam U-sŏng weten te overtuigen, juist omdat ze geen overtrokken reacties vertonen, juist omdat ze zich af en toe vervelen en juist omdat ze heel realistisch over de liefde en het leven nadenken.

Tussen de observaties over de menselijke natuur door, verwoord door de droog-ironische voice-over van Chun-yŏng, komt het huwelijk als cultureel fenomeen in het hedendaagse Korea ook nog eens scherp in beeld. Dit is echter slechts een bijkomende bonus. De focus van de film, de relatie tussen de twee hoofdpersonen en de veranderingen die beiden doormaken, blijft datgene wat de kijker echt boeit. Marriage is a Crazy Thing komt afstandelijk over, maar is intussen zeer persoonlijk. Het portret van Chun-yŏng en Yŏn-hŭi is intiem, eerlijk en zonder opsmuk in beeld gebracht, zonder makkelijke conclusies en voorspelbare wendingen. 

Marriage is a Crazy Thing is een heel bescheiden film. Cinematografisch is het een adequate film, maar niet vernieuwend of bijzonder. De verhaaltechnische ontwikkelingen zijn ook niet origineel. De vertolkingen zijn dat wel. Een film als dit leent zich heel gemakkelijk voor semi-filosofische overpeinzingen en experimentele shots die ons laten zien hoe goed de regisseur alles heeft begrepen. Niets daarvan hier en gelukkig maar. De film is van uitermate hoge kwaliteit, evenals de vertolkingen van Ŏm en Kam, maar nergens wordt de boodschap (zo die er al is) van de daken geschreeuwd. De film gaat zijn eigen tempo, vertelt zijn eigen dingen en het staat de kijker vrij om daarin mee te gaan. Marriage is a Crazy Thing is zeker geen dwingende film, zoals Peppermint Candy dat bijvoorbeeld wel is. Het is ook geen romantische film zoals Art Museum by the Zoo. Wat het wel is? Een uiterst intelligente, met veel gevoel gemaakte film die langer beklijft dan menig andere, meer "indrukwekkende" film. Regisseur Yu Ha heeft met Marriage is a Crazy Thing een stuk werk afgeleverd dat de vergelijking met klassiek geworden Koreaanse meesterwerken op zijn eigen ingetogen manier kan doorstaan. Een video van Ŏm Chŏng-hwa zal voor mij in ieder geval nooit meer hetzelfde zijn.

Marriage is a Crazy Thing (Kyŏrhon-ŭn mich’in chish-ida) 

door Roald Maliangkay

 Marriage is a Crazy Thing van regisseur Yu Ha, is wellicht het best te omschrijven als een relatiedrama, al dient daar dan wel de kanttekening bij geplaatst te worden dat een van de twee protagonisten de grootst mogelijke moeite heeft een serieuze relatie aan te gaan. Het scenario is gebaseerd op het gelijknamige bekroonde boek van Yi Man’gyo uit 2000, en is het verhaal van twee jonge dertigers die, onderhevig aan de welbekende sociale druk, besloten hebben dat het tijd is om te kiezen voor een partner, al zal het dan naar alle waarschijnlijkheid een compromis moeten zijn.

 In losse, getitelde hoofdstukken zien we hoe de jonge man Chunyŏng, een rol gespeeld door Kam Usŏng, en de charmant laconieke Yŏnhŭi, hier zeer knap neergezet door pop idool Um Junghwa, elkaar ontmoeten en hoe ze ondanks wederzijdse gevoelens de knoop onmogelijk kunnen doorhakken. Het blijkt al snel dat ze zeer goed met elkaar kunnen opschieten en dat er een wederzijds vertrouwen is, maar hun relatie lijkt geen toekomst beschoren. Chunyŏng, die als docent Engelse literatuur op een universiteit werkt, lijkt zich bij het vrijgezellenbestaan te hebben neergelegd. Zijn salaris is nog matig, en hij sprokkelt er dus naast zijn docentschap wat bij als vertaler. Yŏnhŭi daarentegen droomt nog wel van die ene romantische liefde, maar ze heeft zichzelf ook wijsgemaakt dat haar ideale huwelijk absoluut onmogelijk is zonder een zekere financiële vrijheid die, zo concludeert ze al bij hun eerste ontmoeting, Chunyŏng haar onmogelijk kan bieden. Ze is vastberaden een rationele keuze te maken. Het lijkt er dus op neer te komen dat Chunyŏng haar hart zal moeten veroveren, maar de vraag is of hij daarin gelooft.

 Het aardige van de film is dat de spanning rond de ontmoetingen niet al te zeer wordt opgebouwd, terwijl het toch duidelijk is dat de ontmoetingen telkens een hoogtepunt betekenen voor de twee, en zeker niet alleen in seksuele zin. Spanning is er zeker, maar extreme reacties, gevatheid, en iets als een interessante, op zichzelf staande dialoog of monoloog blijven uit. Deze relatie boeit juist door het realisme, het uitblijven van overmatig sentiment en de verbeelding van realistische sociale verbanden. Het lijkt zelfs bijvoorbeeld alsof de conversaties tussen de hoofdpersonen om de kern van de zaak heen blijven draaien. Dat regisseur Yu zijn carrière als dichter begon speelt mogelijk een rol; hij verfilmt losse frases van betekenis en laat de invulling van de emoties vooral over aan de kijker, zonder die overigens te schuwen. De overpeinzingen van de hoofdrolspelers blijven dus onuitgesproken. Af en toe worden de gebeurtenissen toegelicht door de stem van Chunyŏng zelf, maar zijn toon is afstandelijk en gespeend van emotie, hetgeen het lastig maakt zijn handelen te voorspellen. Of Chunyŏng bijvoorbeeld een echte romanticus is, en derhalve wellicht geneigd om de situatie naar zijn hand te gaan zetten, lijkt gesuggereerd te worden door zijn losse ontmoetingen en conversaties met andere mensen, maar hoe sterk zijn gevoelens voor Yŏnhŭi zijn, blijft vaag.

 Wat bijdraagt aan de realiteit is dat de personages een redelijk sociaal leven leiden, ondanks de eenzaamheid waarin ze zich zonder de ander mogen verkeren. Dat sociale leven van jonge dertigers biedt een interessant contrast met dat van de jonge twintigers in een film als Please Take Care of My Cat (Koyang-i put’akhae). In die film zijn de ontmoetingen buitenshuis nog vol enthousiasme, en gaan de gesprekken vaak langs elkaar heen. De plaatsen waar de jonge vrouwen elkaar ontmoeten draaien drukke muziek en videoclips, en als er samen gewinkeld wordt, is dat vooral voor de lol. In Marriage is a Crazy Thing, daarentegen, overheerst de gelatenheid. De gesprekken zijn gericht en oprecht, de muziek veel meer op de achtergrond, en wanneer er gewinkeld wordt, is dat met een lijst van benodigdheden in gedachten. 

 Omdat de spanning niet direct geuit wordt, moet die worden opgeroepen door de mimiek en de uiterlijke verschijning van de acteurs. Um Jung-hwa heeft die kwaliteiten zeker. Ze zet Yŏnhŭi overtuigend als een volwassen, seksueel ervaren vrouw neer, die genieten kan van het moment, en zich graag in een rol wringt die haar dichter bij haar ideaal brengt. Ze is soms schattig, soms heel erotisch, af en toe ogenschijnlijk zakelijk, en soms ijs- en ijskoud. Kam Usŏng moet het ondanks zijn jaren ervaring als soapy in deze film echter tegen Um afleggen. Ondanks het feit dat hij in Korea de bijnaam Tom Cruise heeft, is zijn verschijning op het scherm toch aanzienlijk minder intrigerend dan dat van vele andere acteurs. Niettegenstaande of juist vanwege deze ingehouden rol lijkt het alsof zijn gezicht te weinig spreekt en dat maakt dat de scènes waarin hij verrast wordt, of waarin hij (eindelijk) boos wordt, er weinig toe lijken te doen. Zijn frustratie en eenzaamheid zijn soms vrijwel onzichtbaar. Toch is zijn optreden in deze film niet onverdienstelijk, omdat hij er net als zijn tegenspeelster in slaagt om de kijker van begin tot het einde te laten inzoomen op de details van momenten. Niet zozeer op specifieke slimme monologen, of veelbetekenende blikken, maar op de gelatenheid waarmee ze de noodzakelijke en soms pijnlijk onomkeerbare gang van zaken ondergaan.

Scenario: 7.5
Acteerprestaties: 7.5
Cinematografie: 6
Humor: 5
Spanning: 7
Sex-appeal: 7 (een 10 als je van Um Junghwa houdt...)