Home
Filmbesprekingen
Boekbesprekingen
Agenda
Links

RobotLiefde
Natual City van Min Byeong-cheon

Geadverteerd als de Koreaanse Blade Runner maakte Natural City nogal wat verwachtingen los. Het hoge budget en de acteurs leken deze verwachtingen in te zullen gaan lossen. Dure blockbusters beloven echter meestal niet veel goeds in Korea en gezien het feit dat bij deze film de regisseur van het bizarre onderzeebootspektakel Phantom the Submarine aan het roer stond, waren mijn verwachtingen wat minder hooggespannen. Terecht, blijkt het nu, want Natural City is een zeldzaam slechte film. Nu is het zo dat ik normaliter een warm plekje in mijn hart reserveer voor de slechte film of de B-film, maar Natural City is daar toch echt niet welkom. Alleen al de verschrikkelijke verspilling van geld, tijd, speciale effecten en het acteertalent van o.a. Yu Ji-tae (Old Boy) maken het moeilijk om ook maar een greintje sympathie voor regisseur en producenten op te brengen. De helft van de charme van de B-film zit 'm toch immers in het zichtbare geldgebrek en de eveneens zichtbare goede intenties van cast en crew.  De plot zal ik de lezer besparen, ook al omdat ik er af en toe zelf niets van begreep, maar het gaat om de subliem irritante R (Yu Ji-tae als elitelid van de paramilitaire politie) die verliefd is op de evenzeer irritante cyborg Ria (Seo Rin, die nog een prachtige rol had in Road Movie) wiens levensduur van drie jaar op het punt staat te verschrijden. De oplettende lezer begrijpt, dit is een SF liefdesverhaal met drama en spanning. Drama en spanning krijgen we inderdaad, maar het drama zit voornamelijk in de aan arrogantie grenzende verkwisting van talent in deze film en de spanning vooral in de vraag hoe lang de regisseur een film als dit in godsnaam kan rekken totaan het onvermijdelijk teleurstellende einde. Enige lichtpuntjes in deze pijnlijke affaire zijn Yi Chae-ŭn (a.k.a. Lee Jae-un; Yellow Hair, DMZ) die een frisse vertolking geeft van Cyon, een hoertje uit de onderklasse en Jeong Du-hong (Arahan, Fighter in the Wind, No Blood, No Tears) die op zeer smakelijke wijze een slechte vechtcyborg speelt en die eigenlijk altijd cool is. Andere verzachtende factor: Seo Rin acteert inderdaad zo stijf als een robot, wat in deze context misschien een compliment is. Of misschien ook niet.