Home
Filmbesprekingen
Boekbesprekingen
Agenda
Links

Een Taxirit Door Seoul
Ray Ban van Jang Hyun-su

Eén keer in de zoveel tijd word je volkomen verrast door een onverwachte film. Ray Ban (verwijzend naar de begeerde zonnebrillen van Ray Ban) is zo’n film. Het was een onverwachte bescheiden hit in 2001, wat de reden is dat deze onafhankelijk gemaakte film zonder bekende namen nog steeds op DVD te verkrijgen is. En dat is een goede zaak voor filmliefhebbers.

Ray Ban vertelt over het leven van drie taxichaffeurs in Seoul, het walhalla van de taxi’s. In een stad waar er zo’n 70.000 van rondrijden is de concurrentie hoog en het bestaan van een taxichaffeur zwaar. Elke dag is het weer een strijd tegen de meter: haal je het benodigde beginbedrag om aan de baas te betalen of moet je uit je eigen zak bijleggen? Dan is er nog de dagelijkse ellende van aggressieve klanten, klanten die teveel gedronken hebben en in de taxi overgeven, niet betalende klanten, of, wat een taxichauffeur nog het meest vreest, helemaal geen klanten.

De drie vrienden Chun-hyŏng (Jun-Hyung), Hang-nak (Hak-Rak) en Hae-gon zijn alle drie chauffeurs bij hetzelfde taxibedrijfje. Alle drie hebben ze moeite om de eindjes aan elkaar te knopen en dromen ze van een ander, meer succesvol bestaan. Ray Ban is een film die gemaakt had kunnen worden door de uiterst succesvolle regisseuse Lee Jeong-hyang van Art Musuem by the Zoo of The Way Home; het gaat over de zogenaamde ‘kleine dingen’ in het leven. Maar zogauw een begenadigd regisseur aan de slag gaat met dit soort kleine dingen, zijn ze ineens niet zo klein meer. Niet zo klein, maar wel herkenbaar en erg grappig.

Elk mens heeft wel een vage hoop op een geniale slag die hem zal bevrijden van alles wat hem niet zint, of het nu de staatsloterij is, een briljante uitvinding of een gedroomde superbaan. Het meesterplan dat deze drie vrienden moet bevrijden van hun dagelijkse sores, wordt gesmeed in het lokale kroegje waar ze altijd samen doorzakken. Dit onzalige plan bestaat uit het beroven van een oud vrouwtje dat miljoenen in huis zou hebben die ze zelf niet nodig heeft. Ray Ban laat al te gemakkelijk gemoraliseer voor wat het is en concentreert zich op het uitmuntende en innemende acteren van de drie boeven in spé die geen zedenpreken nodig hebben om zich in allerlei nesten te werken. Het laat zich raden dat deze drie geen geboren misdadigers zijn en nogal wat moeite hebben met zowel de morele als de practische implicaties van de slag die hen in één keer rijk moet maken.

Taxi’s in Seoul zijn een prachtig fenomeen. Er zullen weinig andere plekken op deze aardkloot zijn waar er een overschot aan taxi’s is, maar waar tegelijkertijd de taxichauffeur wel zelf bepaalt of hij zin heeft om jouw richting uit te gaan. Menig potentieel klant wil een andere kant uit dan de chauffeur en moet dientengevolgde dan maar wachten op de volgende taxi. Het aparte wereldje van de hardwerkende en slechtbetaalde taxichauffeur die bekend staat om zijn vaak slechte humeur en zijn duidelijke richtingsvoorkeuren (vaak in weerwil van het te verdienen geld), krijgt een mooie aubade met Ray Ban. De lichtvoetige vertel- en acteertrant van Ray Ban houdt de film tot op het laatst toe leuk. De komische momenten (Ray Ban is per slot van rekening een komedie) worden in balans gehouden met oprecht overkomende ogenblikken van bezorgde vriendschap. Het sympathieke acteren van de gepast knullige en goedige vrienden betrekt de kijker bij hun levens en hun dagelijkse sores. Ritten in een Koreaanse taxi zijn onvermoed interessant, dat weet elke Korea-ganger die eens heeft geprobeerd om te communiceren met de chauffeur. Ray Ban laat je een beetje zien waarom een Koreaanse taxirit onvermoede existentiële kwaliteiten kan hebben. Dit is een film zoals je die maar af en toe tegenkomt. Hij is gemaakt vanuit het hart en met vakmanschap. Kijk ‘m, dan is je dag gegarandeerd goed.